บทที่ 281 กวาดเกลี้ยงไม่เหลือซาก!

ม่อเส้าหัวมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป เขารู้สึกเหมือนว่านี่เป็นครั้งแรกที่ตนเองเกิดความสนใจในตัวผู้หญิงสักคน

“เมื่อกี้ลืมถามไปเลยว่าเธอพักอยู่ที่ไหน” ม่อเส้าหัวพึมพัมเสียงเบา

“ง่ายนิดเดียว ฉันไปถามพี่เปียวคนนั้นก็รู้เรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?” ตงอวี่ตบอกตัวเอง

จู่ๆ ม่อเส้าหัวก็ส่ายหน้า “เฝิงคุนตายแล้ว พวกเราก็ต้องรีบไปจากที่นี่ วันหน้า…วันหน้าชาตินี้คงไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว ไม่มีประโยชน์ที่จะไปยุ่งกับเธอ”

“พี่หัว ทำไมคราวนี้ถึงลังเลแบบนี้ล่ะ?” ตงอวี่ไม่เข้าใจ “ชอบก็พาไปฮ่องกงด้วยเลยสิ”

“ไอ้คนใช้แต่กำลัง” ม่อเส้าหัวแค่นเสียงฮึ

“เธอเหมือนคนที่ใครจะมาใช้กำลังบังคับได้งั้นเหรอ?”