บทที่ 268 ของขึ้นชื่อขนานแท้แห่งกองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือ

“ดูของที่หล่อนรับซื้อมาสิ กองพุทราเน่ากับวอลนัตแตก ที่ไหนๆ ก็มีขายกันทั้งนั้นแหละ”

“ขายออกก็แปลกแล้ว!”

หลังจากพูดเหน็บแนมไปสองสามประโยค จ้าวชุนเสียกับสือม่านก็พากันเดินทอดน่องมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก

เฉียวอันไม่ได้ใส่ใจคำพูดเหล่านั้น เพราะอีกเดี๋ยวพวกหล่อนก็คงมีเวลาให้เสียใจทีหลัง

เมื่อถึงช่วงพลบค่ำ เฉียวอันกับหลี่เส้าอวิ๋นก็คัดเลือกคนที่มาช่วยงานได้ครบตามจำนวน

คนส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี และมีลูกที่บ้านไม่กี่คน

อย่างไรเสียของก็มีแค่ไม่กี่ร้อยชั่ง เธอจึงไม่จำเป็นต้องใช้คนเยอะขนาดนั้น

รอให้เปิดตลาดขายได้ในอนาคตก่อนเถอะ ถึงเวลานั้นต่อให้เกณฑ์คนทั้งเขตทหารมาก็คงยังไม่พอ

วันรุ่งขึ้น คนที่ผ่านการคัดเลือกทั้งยี่สิบกว่าคนต่างพากันมาที่บ้านของเฉียวอัน

เฉียวอันสอนพวกเธอทำวอลนัตเคลือบน้ำตาล รวมถึงวิธีจัดการกับพุทราจีนและแผ่นนมข้นทีละขั้นตอนอย่างละเอียด