บทที่ 264 พวกเราก็มีในสิ่งที่คนอื่นไม่มี

“คิดจะแอบย่องหนีไป ไม่กลัวฉันโกรธหรือไง” เฉียวอันจ้องเขาตาเขียว

ฮั่วจี้อวิ๋นแตะปลายจมูกตัวเอง พลางหัวเราะแห้งๆ “ฉันกลัวเธอจะร้องไห้นี่นา”

“คนที่ทำให้ฉันร้องไห้ได้ยังไม่เกิดมาหรอกย่ะ”

เฉียวอันรีบลุกขึ้นแต่งตัว แล้วเดินไปส่งฮั่วจี้อวิ๋นที่หน้าประตูเขตทหาร

สุดท้ายก็ถึงเวลาที่ต้องจากกันจนได้

เฉียวอันยัดซองจดหมายที่พับไว้อย่างดีลงในกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกของเขา

“ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดคิดระหว่างทาง จำไว้นะ ต้องเปิดซองจดหมายที่ฉันให้ไป แล้วดูข้อความข้างในทันที”

ฮั่วจี้อวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา “นี่ภรรยาให้แผนการลับมาช่วยชีวิตฉันเหรอครับ”

“ใช่แล้ว จำคำฉันไว้ให้ดีล่ะ”