บทที่ 257 เด็กตายเป็นความผิดของใคร

อย่างไรก็ยังเป็นแค่เด็ก เมื่อถูกตบฉาดนี้ ร่างจึงเซถลาไปด้านข้างอย่างแรง

ขมับฟาดเข้ากับโต๊ะหนังสืออย่างจัง

ฟ่านเทาตัวอ่อนยวบไถลลงไปกองกับพื้น แนิ่งไม่ไหวติง

หลินหว่านยังคงโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ "กล้าพูดกับฉันแบบนี้เชียวเหรอ คิดว่าฉันไม่กล้าตีแกจริงๆ ใช่ไหม หลายปีมานี้ฉันตามใจแกมากเกินไปแล้ว!"

เธอนั่งกินข้าวต่อโดยไม่สนใจฟ่านเทาที่นอนอยู่บนพื้น

พอกินไปได้ครึ่งหนึ่ง ในที่สุดเธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

ตามนิสัยที่ผ่านมาของฟ่านเทา ถ้าถูกตีคงลงไปนอนร้องไห้โวยวายกับพื้นไปแล้ว

แต่วันนี้ทำไมถึงได้เงียบขนาดนี้?

หลินหว่านเดินเข้าไป พออ้อมโต๊ะอาหารมาเห็นภาพตรงหน้า ม่านตาก็หดเกร็งลง ร่างทั้งร่างยืนตะลึงงันอยู่กับที่

ฟ่านเทานอนตะแคงอยู่บนพื้น ใต้ศีรษะมีแอ่งเลือดสีแดงสดเจิ่งนอง