บทที่ 255 จากนี้ไปฟาร์มนี้เป็นของคุณแล้ว

แสงไฟฉายหลายกระบอกสาดส่องกระทบใบหน้าของพวกเขา อู๋อิ้งกั๋วแค่นยิ้มเย็น “เป็นพวกนายจริงๆ ด้วย”

“ผู้…ผู้บัญชาการอู๋” เติ้งซิงฮั่นมองเห็นชัดตาว่าผู้มาเยือนเป็นใคร ใบหน้าก็พลันซีดเผือดจนน่ากลัว

“พวกนายมาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงของอู๋อิ้งกั๋วทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยแรงกดดันของผู้อยู่ในตำแหน่งสูง

“ผม…พวกผม…”

เติ้งซิงฮั่นกลอกตาไปมา “พวกผมมาดูพืชผลในเรือนกระจกครับ กองทัพภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเรากว่าจะปลูกพืชผลขึ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ดินผืนนี้เดิมทีก็เป็นพวกผมที่ปรับปรุงสภาพขึ้นมา แม้ว่าตอนนี้จะจัดสรรให้เฉียวอันไปแล้ว แต่ผมก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้”

“นี่ไงครับ ผมก็เลยคิดว่าจะแวะมาดู มาช่วยถอนหญ้าหรืออะไรทำนองนั้นน่ะครับ”

พูดจบเติ้งซิงฮั่นก็หัวเราะแห้งๆ สองที เสียงค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ

ตัวเขาเองก็รู้ดีว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ฟังดูไร้น้ำหนักและฟังไม่ขึ้นเพียงใด