บทที่ 243 ไฟถูกจุดขึ้นมา

ฮั่วจี้อวิ๋นมองรอยยิ้มประดุจจิ้งจอกของภรรยา ก็รู้ทันทีว่ามีคนกำลังจะซวยแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ก็เห็นซูซิ่วหลานกำลังหยอกล้อเด็กทั้งสองคนอยู่

พอเห็นเฉียวอัน เธอก็ยิ้มแย้มเดินเข้ามาหา “กลับมาแล้วหรือ ไปตั้งครึ่งเดือน เด็กๆ คิดถึงเธอแย่แล้ว”

เฉียวอันยิ้มร่าพลางไปล้างมือให้สะอาดก่อน จากนั้นจึงมานั่งลงข้างเตียงเตา แล้วยื่นมือไปจิ้มแก้มลูกๆ

“ตัวแค่นี้เอง ใครให้นมก็คิดว่าเป็นแม่หมดแหละค่ะ จะไปจำได้ยังไงว่าฉันเป็นแม่พวกแก”

“อย่าพูดแบบนั้นเชียว ถึงพวกแกจะจำหน้าเธอไม่ได้ แต่จำกลิ่นเธอได้นะ” ซูซิ่วหลานก้มตัวลง “เธอดูสิ รู้ด้วยว่าแม่กลับมาแล้ว”

เฉียวอันอุ้มลูกขึ้นมา แล้วหอมแก้มทีละคนเบาๆ

ใกล้จะได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว ซูซิ่วหลานจึงผูกผ้ากันเปื้อนเดินเข้าครัวไปทำกับข้าว