บทที่ 242 คงเป็นชายที่มีภรรยาแล้ว

พอขนของมาถึงร้าน ทุกคนก็เริ่มช่วยกันแขวนเสื้อผ้า

เจี่ยเสี่ยวหงเอ่ยถามขึ้น "พี่สะใภ้คะ ร้านเสื้อผ้าของเราจะชื่ออะไรดีเหรอคะ"

เฉียวอันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบไปตามสัญชาตญาณ "ชื่อร้านเสื้อผ้าหย่งซื่อแล้วกัน หย่งที่แปลว่าตลอดกาล ซื่อที่แปลว่าโลก"

"ได้เลยค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะรีบติดต่อช่างทำป้ายร้านเลย"

เมื่อครู่นี้ชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเฉียวอันก็คือชื่อนี้ มันคือสถานที่แห่งเดียวที่เธอยังคงผูกพันและคำนึงถึง

วันรุ่งขึ้น หลี่เชากับเจี่ยเสี่ยวหงก็หาคนมาทำป้ายชื่อร้านเสื้อผ้าได้สำเร็จ

ส่วนเฉียวอันก็เดินทางไปจัดการเรื่องใบอนุญาตประกอบธุรกิจที่สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ ตอนนี้นโยบายเริ่มเปิดกว้าง ขอเพียงมีเอกสารครบถ้วน ใครๆ ก็สามารถเป็นเจ้าของกิจการได้