บทที่ 236 ไปกินข้าวที่โรงอาหารงั้นหรือ

ไม่รอให้หลี่เชาได้เอ่ยปาก เจี่ยเสี่ยวหงก็เบิกตากลมโตเป็นประกาย "พี่สะใภ้ ฉันทำได้ค่ะ ฉันไม่กลัวลำบาก ไม่กลัวเหนื่อยหรอกค่ะ"

เฉียวอันรอฟังประโยคนี้จากเจี่ยเสี่ยวหงอยู่แล้ว "ดีมากจ้ะ"

"ฉันจะจัดชั้นสองไว้ให้ เธอสามารถย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย ส่วนเรื่องค่าเช่า หักจากเงินเดือนเธอเดือนละห้าหยวนก็แล้วกัน"

เจี่ยเสี่ยวหงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง แค่ค่าที่พักเดือนเดียวก็ตั้งห้าหยวน เมืองเอกนี่ช่างแพงเหลือเกิน

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะตัดใจจากความเสียดายเงินนั้น เฉียวอันก็เอ่ยต่อ "เงินเดือนเดือนละสี่สิบหยวน แล้วก็มีส่วนแบ่งร้อยละสองจากยอดรายได้รวมต่อเดือนของร้าน"

"เยอะขนาดนั้นเลยหรือคะ!" เมื่อก่อนเจี่ยเสี่ยวหงเคยช่วยทำบัญชีในกองพลน้อย จึงพอมีความรู้เรื่องเงินๆ ทองๆ อยู่บ้าง