บทที่ 203 ไม่ต้องมาเปลืองใจกับเรื่องนี้หรอก

หลินหว่านริมฝีปากซีดเผือด เธอมีชื่อเสียงที่ดีมาตลอดในเขตทหาร แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ถูกผู้คนมากมายใช้สายตาแปลกๆ จ้องมอง

เธอหน้าแดงก่ำแล้วรีบวิ่งกลับบ้านไป

จ้าวชุนเสียและสือม่านก็จากไปอย่างผิดหวัง ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดอะไรออกมา

กัวไฉ่เฟิ่งริมฝีปากขยับราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกเจิงฝูซุ่นดึงตัวกลับมาเสียก่อน

เขาเก็บกะละมังที่พื้นขึ้นมา "รีบกลับบ้านไปเถอะ ยังไม่อายคนอีกหรือไง?"

เซี่ยเสี่ยวอวิ๋นเดินตามหลังมา มองดูผักบนรถบรรทุกแวบหนึ่ง แม้จะรู้สึกเสียดาย แต่พอคิดว่าแม่สามีต้องเสียหน้าขนาดนี้ เธอก็รู้สึกสะใจในใจ ต่อให้ไม่ได้กินผักเหล่านั้น เธอก็ยอม