บทที่ 200 มีคนจะแซงคิว

เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองไม่ใช่คนเห็นแก่กิน แต่ก็ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่อาหารพวกนี้ถูกยกขึ้นโต๊ะ เขาก็เอาแต่ลอบกลืนน้ำลายไม่หยุด

"นี่คือหน่อไม้ผัดเนื้อเค็ม ผัดสองเหมันต์ กุ้งแห้งผัดฟักเขียว ใบมันเทศผัดหอยเชลล์แห้ง ส่วนนี่เป็นโจ๊กทะเลที่ฉันเคี่ยวค่ะ ข้างในมีกุ้ง เอ็นหอย เห็ดหอม ผักกวางตุ้ง แล้วก็หอยนางรม"

อู๋อิ้งกั๋วหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบหน่อไม้เข้าปากก่อนเป็นอันดับแรก เคี้ยวแล้วกรุบกรอบไม่ต่างจากของสดใหม่เลยสักนิด

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "นี่ทำมาจากผักอบแห้งที่เธอเอากลับมาจริงหรือ เหมือนของสดมากจริงๆ ด้วย"

"ยังมีเห็ดกับใบมันเทศอีกค่ะ ทั้งหมดเป็นผักอบแห้งเยือกแข็ง ท่านอย่าเห็นว่าสิบกระสอบนั้นดูเบานะคะ พอเอาไปแช่น้ำแล้วจะได้ผักตั้งหลายร้อยชั่งเชียวค่ะ" เฉียวอันอธิบาย