บทที่ 173 ย้ายบ้านทั้งทียังไม่ลืมแกล้งแสบ

“ถ้าเป็นอย่างที่บ้านฮั่วพูดจริงๆ พวกเราต้องไปหาเฉียวอัน เลี้ยงมันจนโตขนาดนี้ไม่ต้องใช้เงินหรือไง มันไม่ควรจะกตัญญูกับพวกเราบ้างเหรอ” เถียนเยี่ยนลี่มองเฉียวสุ่ยหนิวด้วยความโมโห

“ดูน้องสาวแสนดีของแกสิ โยนตัวภาระที่ตัวเองไม่ต้องการมาให้บ้านเรา เลี้ยงจนโตก็ยังเป็นหมาป่าตาขาว เลี้ยงเสียข้าวสุก”

เฉียวสุ่ยหนิวไม่พูดไม่จา ถือว่ายอมรับไปโดยปริยาย

“เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามันหาเงินได้เดือนละหนึ่งร้อยหยวนจริงๆ อย่างน้อยก็ต้องให้พวกเราสามร้อย… ไม่สิ ห้าร้อย!”

“ถ้าไม่มีห้าร้อย เรื่องนี้ไม่จบแน่”

เฉียวสุ่ยหนิวมองภรรยาของตน “นังเด็กนั่นมันจะยอมให้เหรอ”