บทที่ 171 ย้ายบ้านอย่างเงียบเชียบ

“พ่อ พวกฉันสองคนก็อยู่ด้วยตอนนั้น แถมผู้นำระดับสูงของโรงงานเครื่องจักรกลเป็นคนพูดเองกับปาก ชาวบ้านตั้งหลายคนก็ได้ยินกันทั้งนั้น”

ฮั่วจี้เฟิงซดโจ๊กผักไปสองชามแต่ก็ยังไม่อิ่ม เอามือกุมท้องที่แฟบกิ่วพลางพูดอย่างหงุดหงิดระคนน้อยใจ

“บ้านเฉียวอันตอนนี้น่ะ กินดีอยู่ดีทุกเมื่อเชื่อวัน แถมยังมีรถเก๋งคันเล็กให้ขับ พอย้อนกลับมาดูบ้านเรา วันๆ มีแต่โจ๊กผัก ตอนนี้ฉันถ่ายออกมาเป็นสีเขียวหมดแล้ว” ฮั่วจี้อวี่ยิ่งรู้สึกไม่ได้รับความยุติธรรมในใจ

เมื่อก่อนตอนเฉียวอันยังอยู่ในบ้าน เดือนหนึ่งพวกเขายังได้กินเนื้อสักสองหน ตอนนี้อย่าว่าแต่เนื้อเลย แม้แต่เศษเนื้อยังไม่เห็นสักชิ้น

“แยกบ้านกันไปแล้ว คราวก่อนก็ก่อเรื่องที่กองพลน้อยเสียขนาดนั้น ทางฝั่งเจ้าสองเราคงหวังพึ่งอะไรไม่ได้แล้วล่ะ” ฮั่วโส่วเถียนสูบยาเส้นพลางทำหน้าอมทุกข์