บทที่ 169 ฆ่าคนต่อหน้าตำรวจ

“กร๊อบ!”

นั่นคือเสียงกระดูกจมูกหักสะบั้น

เอ้อร์ตั้นหงายหลังล้มตึงลงไปราวกับถูกใครสักคนผลักมาจากด้านหน้า

ในวินาทีที่เขาล้มฟาดพื้น เจ๊เมิ่งถึงเพิ่งรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ

เธอเอามือกุมคอ ตาเบิกโพลง

คิดจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าสุดท้ายกลับกลายเป็นเสียง “กึกๆ” ในหลอดลม

เศษแผ่นไม้ที่เฉียวอันสะบัดออกไปเมื่อครู่ ปาดตัดเส้นเลือดใหญ่ที่คอของเจ๊เมิ่งเข้าอย่างจัง

ไม่มีใครช่วยชีวิตเธอได้อีกแล้ว

เฉียวอันมองเธอด้วยสายตาเย็นชา กดเสียงต่ำลง “กล้าทำร้ายลูกฉัน รนหาที่ตาย”

เจ๊เมิ่งรู้สึกว่าร่างกายหนาวเหน็บ หนาวจนเหมือนตกลงไปในบ่อก้นถ้ำน้ำแข็ง