บทที่ 167 ลูกหายไปแล้ว!

ในสถานีอนามัยของตำบลจินสุ่ย ฮั่วหนิงยังคงหลับอยู่

"แม่ครับ วันนี้อาหนิงกลับบ้านได้แล้วใช่ไหมครับ" ฮั่วเฉินถาม

"ใช่จ้ะ บ่ายนี้คุณหมอมาตรวจอีกรอบ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร เราก็พาน้องกลับบ้านกัน"

ฮั่วเฉินมองใบหน้าขาวผ่องดวงน้อยของฮั่วหนิงแล้วอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบเบาๆ ทีหนึ่ง

"แม่ครับ ผมอยากซื้อยางรัดผมดอกไม้สวยๆ ให้น้องสักสองอัน ใช้เงินเก็บของผมเองครับ"

"ได้สิ งั้นระหว่างที่อาหนิงยังไม่ตื่น เราไปห้างสรรพสินค้ากันตอนนี้เลย"

ห้างสรรพสินค้าอยู่ห่างจากสถานีอนามัยเพียงเจ็ดแปดร้อยเมตรเท่านั้น

เฉียวอันจูงมือฮั่วเฉิน คนตัวโตกับคนตัวเล็กพากันเดินไปจนถึงห้างสรรพสินค้า

ผลพวงจากการเปลี่ยนแปลงทางนโยบาย ทำให้ช่วงนี้สินค้าที่วางขายในห้างสรรพสินค้าเริ่มมีสีสันฉูดฉาดสะดุดตามากขึ้น