บทที่ 162 จู่ ๆ ก็คิดถึงสามีขึ้นมา

เถียนหย่งฟู่ได้ยินเสียงจึงวิ่งออกมาที่ลานบ้าน พอเห็นว่าเป็นเฉียวอันก็รีบเดินเข้าไปหา

จากนั้นก็มองเห็นของที่อยู่ในมือเธอ

"นี่เธอ…"

"ลุงเถียนคะ รีบมาช่วยหน่อยค่ะ" เฉียวอันยัดของฝากใส่มือเขา

เถียนหย่งฟู่รับมาพลางทำหน้าลำบากใจ "ทำไมซื้อของมาให้อีกแล้วล่ะเนี่ย ป้าหลิวเธอกลับมาเห็นเข้าต้องบ่นฉันแน่ๆ"

"พวกคุณช่วยฉันดูเด็กๆ ตั้งหลายวัน ฉันกลับมาจากปักกิ่งทั้งที ซื้อของฝากมาให้บ้างจะเป็นไรไปคะ? ถ้าป้าหลิวบ่น ลุงก็บอกให้ป้ามาคุยกับฉันเลยค่ะ" เฉียวอันพูดหยอก

ป้าหลิวกับตงเหมยยังไม่กลับมา เฉียวอันจึงพาเด็กๆ กลับบ้านไปก่อน

พอก้าวเข้าบ้าน เฉียวอันก็หยิบผลไม้ที่ซื้อมาจากเมืองกว่างหยุนออกมา

"นี่คือลิ้นจี่ แกะเปลือกแล้วค่อยกินนะ กินเยอะเดี๋ยวจะร้อนใน ให้กินได้คนละสี่ลูกเท่านั้น"