บทที่ 161 กลับบ้านไปรับลูก

ยุคนี้ในปักกิ่งยังไม่มีแนวคิดเรื่องบ้านจัดสรร แต่ถ้าคิดจะซื้อบ้านก็ยังมีวิธีอยู่ถมไป

“บ้านสี่ประสานไม่ใช่ถูกๆ เลยนะ” ซ่านชุ่ยหลานเอ่ยเตือน

“คุณย่าคะ ฉันมีเงินค่ะ”

เฉียวอันยิ้มแหะๆ ตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวสองเสี้ยว ดูน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูก

“ได้ ย่าจะช่วยดูๆ ให้ ต้องเลือกหลังที่อยู่ใกล้ๆ ย่าหน่อยนะ ต่อไปถ้าเธอย้ายมาอยู่ พวกเราจะได้เจอกันทุกวัน”

เฉียวอันทิ้งแยมแอปริคอต แยมเห็ดหอมที่ทำเองสองสามขวด กับผลไม้ที่เก็บมาจากสวนในมิติลับไว้ให้ซ่านชุ่ยหลาน

ช่วงสองทุ่มกว่าเธอไปถึงสถานีรถไฟ และพบกับเฝิงซานเฉียงและต้าเป่าที่โถงผู้โดยสารรอรถ

สองคนนั้นหิ้วกระเป๋าใบใหญ่หกใบ พะรุงพะรังดูเหมือนคนกำลังอพยพลี้ภัย

ทว่าคนที่หิ้วกระเป๋าใบใหญ่พะรุงพะรังแบบนี้ กลับไม่มีโจรขโมยคนไหนคิดจะลงมือ