บทที่ 143 ในที่สุดก็ถึงเวลาต้องจากลา

“ฉันเป็นคนแปลกแบบนี้แหละค่ะ ไม่อยากไปแย่งเบียดกับคนอื่นที่คอมมูน หัวหน้าวิศวกรจ้าว ช่วยฉันหน่อยนะคะ ฉันจ่ายเงินให้ได้ค่ะ”

“จ่ายเงินเหรอ” จ้าวเจิ้นกังขมวดคิ้ว “นี่เธอตั้งใจจะตบหน้าฉันหรือไง”

“เธอช่วยพวกเราไว้ตั้งเรื่องใหญ่โต แค่ทำเครื่องกะเทาะเปลือกกับเครื่องโม่แป้ง ถ้าพวกเรายังจะเก็บเงินจากเธออีก ยังเป็นคนอยู่ไหม”

จ้าวเจิ้นกังทั้งโกรธทั้งขำ

“งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ คุณช่วยทำเครื่องจักรสองเครื่องนี้ให้ฉัน ส่วนเรื่องเครื่องติดตั้งรางเลื่อน ฉันก็ไม่คิดเงิน ถือว่าแลกเปลี่ยนกันค่ะ”

“ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะสั่งงานลงไป”

พูดถึงตรงนี้ จ้าวเจิ้นกังก็ดึงต้นฉบับทั้งหมดที่เฉียวอันเคยมอบให้เขาออกมาจากลิ้นชัก

“ข้อมูลที่เธอให้ฉันมานี้เนื้อหาล้ำหน้าเกินไปจริงๆ ฉันไม่อยากปล่อยให้มันถูกฝังจมอยู่แค่ในโรงงานเครื่องจักรกล เลยอยากจะปรึกษาเรื่องหนึ่งกับเธอ”