บทที่ 142 แถมท้ายด้วยการขายบะหมี่ราดหน้า

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

เกิ่งชิวเซิงรู้สึกว่าวันนี้ช่างสะใจเหลือเกิน

ในบรรดาหน้าต่างหมายเลข 13 นั้น แผงที่ถูกสุขลักษณะนอกจากของเฉียวอันแล้ว ก็มีเพียงแค่สองแผงเท่านั้น

ส่วนที่เหลือนอกจากจะทั้งสกปรก รก และแย่แล้ว ก็ยังใช้ผักเน่ากับเนื้อขึ้นรา

เมื่อมีอวี๋หลินโจวหนุนหลัง หน้าต่างร้านค้าพวกนี้จึงถูกไล่ออกจากโรงงานเครื่องจักรกลไปจนหมดสิ้น

ในที่สุดเกิ่งชิวเซิงก็ได้ระบายความอัดอั้นเสียที

เพียงแต่พอเป็นแบบนี้ เขาก็ต้องรีบจัดหาพ่อครัวประจำหน้าต่างโรงอาหาร ที่ควรหาคนมาเหมาก็ให้เหมาไป ที่หาคนเหมาไม่ได้ฝ่ายพลาธิการก็เข้าดูแลโดยตรง

เจิ้งหงอิงกับกู้จื้อลี่เก็บกวาดข้าวของทุกอย่างในครัวด้านหลังจนเกลี้ยง ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองมา แล้วก็พากันเดินคอตกจากไป

ผู้คนในโรงอาหารค่อยๆ ทยอยแยกย้าย