บทที่ 128 ราวกับหมาป่าผู้หิวโซ

“ได้ พวกเรารอเธอ” ตอนนี้จ้าวเจิ้นกังทำได้เพียงเชื่อมั่นในตัวเฉียวอันเท่านั้น “เฉียวอัน ครั้งนี้โรงงานเครื่องจักรกลของเราเข้าตาจนจริงๆ แล้ว คงต้องพึ่งพาเธอแล้วนะ”

เฉียวอันพยักหน้ารับอย่างจริงจัง จากนั้นก็ยื่นมือออกไป “เงินของวันนี้ ใครเป็นคนจ่ายคะ?”

จ้าวเจิ้นกัง “…”

อวี๋หลินโจว “…”

ฮั่วจี้อวิ๋นคิดในใจ ภรรยาหาเงินเหนื่อยจริงๆ

ตอนกลับบ้าน จ้าวเจิ้นกังขึ้นรถคันเดียวกันมาด้วย

เขาคุยเรื่องเครื่องติดตั้งรางนำทางกับเฉียวอันตลอดทาง ฮั่วจี้อวิ๋นแทรกไม่ได้แม้แต่ประโยคเดียว

จนเขารู้สึกหงุดหงิดใจอยู่บ้าง

หรือว่าเขาควรต้องหาความรู้ใส่ตัวเพิ่มขึ้นเสียแล้ว ไม่อย่างนั้นคงคุยเรื่องเดียวกับภรรยาไม่รู้เรื่อง

พอมาถึงบ้าน ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว