บทที่ 126 เพ้อเจ้อสิ้นดี

เฉียวอันเดินตามจ้าวเจิ้นกังมาจนถึงข้างเครื่องจักรที่หยุดนิ่งสนิท

ตอนนี้แผงด้านข้างตัวเครื่องถูกถอดเปิดออกแล้ว เผยให้เห็นชิ้นส่วนอะไหล่ภายใน

เฉียวอันย่อตัวลง สำรวจดูอย่างละเอียด เคาะตรงนี้ที ขยับตรงนั้นที

ดูเหมือนคนไม่รู้ประสีประสาอย่างสิ้นเชิง

เว่ยเซี่ยงจวินทนไม่ไหวจริงๆ เอ่ยปากเยาะเย้ยขึ้นมา "หัวหน้าวิศวกรจ้าว โรงงานเครื่องจักรกลของพวกคุณนี่ทำอะไรน่าเกลียดเกินไปหน่อยไหม ตัวคุณที่เป็นช่างระดับแปดยังแก้ปัญหาไม่ได้ แล้วดันส่งผู้หญิงแบบนี้มาแบกรับความผิดแทนเนี่ยนะ?"

"รองผู้อำนวยการเว่ย กรุณาพูดจาให้ดีๆ หน่อยครับ" จ้าวเจิ้นกังสะกดโทสะไว้

"ผมก็อยากจะพูดดีๆ อยู่หรอก แต่คุณดูสิว่าไปตามใครมา เธอคิดว่านี่เป็นเศษเหล็กหรือไง ถึงได้เคาะๆ ทุบๆ แล้วจะดีขึ้นได้น่ะ? พวกคุณถึงจะจนปัญญาแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะเที่ยวคว้าใครมารักษาเปะปะไปหมดแบบนี้"