บทที่ 125 ไปโรงงานเครื่องจักรกลอีกครั้ง

ก้นของเฉียวอันแทบจะชาไปหมด เก้าอี้ที่บ้านทั้งแข็งทั้งขรุขระ นั่งแล้วไม่สบายตัวเลยสักนิด

ปกติเวลาไปทำงาน เธอก็ไม่ต้องมานั่งนานขนาดนี้

แต่ตอนนี้ที่บ้านมีคนเข้าออกไม่ขาดสาย เธอจึงต้องคอยนั่งคุยเป็นเพื่อน

ฮั่วจี้อวิ๋นก็ช่างกระไร แอบมุดหัวอยู่ในห้องปีกไม่ยอมออกมา

ขณะที่เฉียวอันนั่งฟังคนอื่นพูดคุยจนหัวแทบจะระเบิดอยู่นั้น

เด็กๆ ที่เล่นกันอยู่หน้าบ้านก็พลันวิ่งโร่กลับเข้ามา

“แม่ครับ! มีรถจี๊ปคันเล็กมาด้วย!” ฮั่วเฉินเอ่ยอย่างตื่นเต้น

ฮั่วหนิงเสริมขึ้นมาอีกประโยค “มุ่งหน้ามาที่บ้านเราเลยนะ!”

วันชิวอี้ หัวหน้าวิศวกรจ้าวมาอวยพรปีใหม่เธอหรือเปล่าเนี่ย?

ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจกันขนาดนี้ก็ได้