บทที่ 107 เด็กหญิงตัวน้อยผู้เหนียมอาย

ฮั่วจี้อวิ๋นวางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ของเธอ "เดิมทีผมอยากทำสี่ใบ แต่ลายไม้ท่อนอื่นไม่เหมือนกับสามใบนี้ ทำออกมาแล้วจะดูไม่เข้าชุดกัน"

"คุณนี่พิถีพิถันเหมือนกันนะ" เฉียวอันเปิดกล่องไม้ออก ได้กลิ่นหอมของไม้เอลม์ลอยมาแตะจมูก

"ชอบไหม"

"ชอบสิ ฉันชอบมากเลยล่ะ"

เฉียวอันทำท่าโผเข้าใส่ กอดกล่องไม้ทั้งสามใบไว้ในอ้อมอก

"กล่องใบนี้เอาไว้ให้คุณใส่เงิน ใบนี้เอาไว้ใส่คูปอง ส่วนใบสุดท้ายนี่… เอาไว้ใส่เครื่องประดับ"

พูดจบฮั่วจี้อวิ๋นก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ บนเนื้อตัวของเฉียวอันไม่มีเครื่องประดับแม้แต่ชิ้นเดียว หน้าตาก็เปลือยเปล่าไม่แต่งแต้ม

ในฐานะสามี เขาทำหน้าที่ได้บกพร่องจริงๆ

พวกผู้หญิงในบ้านพักทหาร อย่างน้อยๆ ก็ยังมีแหวนทองเกลี้ยงสักวงติดนิ้ว

ฮั่วจี้อวิ๋นมองกล่องไม้ที่ว่างเปล่าพลางจดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ