บทที่ 89 ฉันอยากก้าวหน้านะ!

ห้าคนนอนบนเตียงเตาไม่ได้เบียดกันเลยสักนิด เพราะมีเด็กถึงสามคน

ฮั่วจี้อวิ๋นไม่ได้คืบจะเอาศอก เขารู้ความจึงขยับไปนอนชิดติดมุมผนัง

ถัดมาคือฮั่วเฉิน ฮั่วหนิง ฮั่วฟาง และปิดท้ายด้วยเฉียวอัน

ทั้งสองคนอยู่กันคนละฟากฝั่ง

เฉียวอันเล่านิทานก่อนนอนให้เด็กๆ ฟังตามปกติ

เด็กทั้งสามนั่งล้อมรอบตัวเธอ คอยฟังอย่างเงียบๆ

แสงตะเกียงสีส้มอมเหลืองสะท้อนใบหน้าของเฉียวอัน ช่วยเพิ่มความอ่อนโยนขึ้นอีกหลายส่วน

อาจเป็นเพราะภาพตรงหน้านี้งดงามเกินไป ฮั่วจี้อวิ๋นจึงเผลอมองจนเคลิบเคลิ้ม

ตกดึก เมื่อเห็นทุกคนหลับสนิทแล้ว เฉียวอันก็เข้าไปในมิติลับเพื่อผสมเครื่องปรุงไส้ที่ต้องใช้ในวันรุ่งขึ้น

ช่วงสองสามวันที่เธอไปเฝ้าไข้ฮั่วจี้อวิ๋น เกิ่งชิวเซิงยังอุตส่าห์ไปหาเธอถึงโรงพยาบาล