บทที่ 87 พอได้มอง ก็ไม่อาจละสายตา

พวกเจี่ยงอวี้ซุ่นเองก็ไม่อยากจะรบกวนคนป่วยนานนัก พูดคุยกันได้สองสามประโยคก็พากันกลับไป

ไม่นาน ในห้องพักผู้ป่วยก็เหลือเพียงเฉียวอันกับฮั่วจี้อวิ๋น

ฮั่วจี้อวิ๋นจ้องมองเฉียวอันนิ่งๆ อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาว่า "ตอนนี้จะเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังได้หรือยัง"

"เธอไปซ่อมเครื่องจักรให้โรงงานเครื่องจักรกลมาเหรอ แถมยังเป็นเครื่องนำเข้าอีก?"

เขายากจะจินตนาการจริงๆ ว่าเฉียวอันที่เมื่อสี่ปีก่อนยังพูดจาไม่รู้ความ จะมีความสามารถถึงขั้นซ่อมเครื่องจักรและจับสายลับได้

เฉียวอันนั่งลงข้างเตียง ในเมื่อฮั่วจี้อวิ๋นรู้เรื่องแล้ว สู้เธออธิบายให้เคลียร์ไปเลยจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันภายหลัง

เธอจึงยกเรื่องข้ออ้างชุดเดิมที่ว่าศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนจนตาสว่างขึ้นมาใช้

พอพูดจบ เธอก็คอยสังเกตปฏิกิริยาของฮั่วจี้อวิ๋น