บทที่ 80 เห็นตาแก่หน้าหงายก็สะใจแล้ว

มู่จื้อหย่วนได้ยินคำพูดของซุนสี่วั่ง มือก็พลอยสั่นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ "ผะ…ผมรู้ครับ"

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เฉียวอันเดินแหวกฝูงชนเข้ามา "ยังประกอบไม่เสร็จอีกเหรอ ช้าเกินไปแล้วมั้ง ของง่ายๆ แค่นี้ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเลยหรือไง"

"อ้าว! ทำไมบนพื้นยังมีชิ้นส่วนเหลืออีกตั้งสี่ชิ้นล่ะ มู่จื้อหย่วน คงไม่ใช่ว่าประกอบกลับเข้าไปไม่ได้แล้วหรอกนะ"

มู่จื้อหย่วนยืนมองชิ้นส่วนบนพื้นตาค้าง ไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เขาประกอบกลับเข้าไปไม่ได้จริงๆ มู่จื้อหย่วนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่าง สายตาของซุนสี่วั่งทิ่มแทงมาราวกับคมมีด แทบจะเสียบเขาให้ตายตรงนั้น

"มู่จื้อหย่วน!" ซุนสี่วั่งขึ้นเสียงตวาดลั่น "ไหนแกบอกว่าตอนอยู่ประเทศดีถอดประกอบเครื่องแบบนี้บ่อยๆ ไงวะ"

"มึงโกหกตอแหลกับกูใช่ไหม ไอ้หนู! มึงเก่งนักนะ!"