บทที่ 78 เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

ฮั่วเฉินปากไม่พูด ทว่าในใจก็คิดถึงฮั่วจี้อวิ๋นอยู่เหมือนกัน พอไม่มีอะไรทำก็ชอบวิ่งไปชะเง้อที่หน้าประตู

“เฮ้อ แม่เสียใจจริงๆ เลย แม่ทำงานเหน็ดเหนื่อยทุกวันขนาดนี้ ไม่เห็นพวกเจ้าบอกคิดถึงแม่บ้าง พ่อเพิ่งอยู่ด้วยแค่สองวัน ก็เกี่ยววิญญาณพวกเจ้าสองคนไปหมดแล้ว” เฉียวอันถอนหายใจ

ฮั่วฟางโตแล้ว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเฉียวอันแกล้งแสดงละคร

แต่ฮั่วหนิงกับฮั่วเฉินไม่รู้นี่นา

เด็กน้อยสองคนรีบกอดแขนเธอไว้คนละข้าง

“แม่คะ หนูน่ะคิดถึงแม่ทุกวันเลยนะ! คิดถึงแม่ที่สุดๆ เลยค่ะ!” ฮั่วหนิงแนบแก้มลงกับแขนของเฉียวอัน สัมผัสอุ่นวาบ

ฮั่วเฉินพูดจาเลี่ยนๆ แบบนั้นไม่เป็น เขาเงยหน้าขึ้น แววตามุ่งมั่น “อืม ถึงพ่อจะดีมาก แต่แม่คือคนที่อยู่กับพวกเราทุกวันครับ”

ฮั่วฟางกลั้นขำ พลางมองอาสะใภ้รองหลอกเด็กสองคน