บทที่ 47 เรื่องวุ่นวายเพราะเกี๊ยวต้ม

เฉียวอันมองภาพนั้นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก

ฮั่วฟางกัดเกี๊ยวไปหนึ่งคำ กลิ่นหอมของเนื้อและกลิ่นฉุนเฉพาะตัวของกุยช่ายพลันอบอวลไปทั่วทั้งปาก น้ำจากเนื้อหมูทะลักฉ่ำ เกี๊ยวที่ชุ่มด้วยน้ำมันงา น้ำส้มสายชู และพริก ช่างเป็นรสชาติโอชะที่หาใดเปรียบจริงๆ!

ฮั่วฟางกินจนตาแทบจะถลนออกมา

เกี๊ยวที่อาสะใภ้รองห่อไม่เหมือนกับที่บ้านเคยทำเลยสักนิด ของอาสะใภ้รองทั้งหอมกว่าและมีเนื้อเยอะกว่ามาก

แถมน้ำจิ้มยังยอมใส่น้ำมันงากับน้ำมันพริกอย่างไม่หวงเครื่องอีก

ฮั่วฟางรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า เกี๊ยวที่เคยกินมาก่อนหน้านี้เทียบกับของบ้านอาสะใภ้รองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

เฉียวอันเห็นฮั่วฟางกินติดๆ กันไปหลายตัว กลัวว่าเด็กสาวจะติดคอ จึงรินน้ำผลไม้ใส่กระบอกน้ำให้อีกใบ

ฮั่วฟางไหนเลยจะเคยเห็นของพรรค์นี้?

เธอลองชิมไปคำหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันควัน