บทที่ 46 เดี๋ยวก็ซาบซึ้ง เดี๋ยวก็ไม่กล้าขยับ

วันนี้เป็นวันจันทร์ เดิมทีเธอตั้งใจจะนั่งรถแทรกเตอร์ แต่ค่ารถแทรกเตอร์ไปกลับสองเที่ยวก็ตั้งหกเหมาแล้ว ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจ่ายไปโดยไม่กะพริบตาเสียด้วยซ้ำ

แต่ตั้งแต่เฉียวอันแยกบ้านย้ายออกไป วันเวลาก็ยิ่งแย่ลงไปทุกวัน เงินทุกเฟินต้องบิออกเป็นสองส่วนใช้

เธอเดินไปในตำบล ยืนอยู่ข้างนอกมาทั้งวัน ตอนนี้ยังต้องเดินกลับมาอีก

วันเดียวก็พอทนอยู่หรอก แต่ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวัน ร่างกายคงรับไม่ไหวแน่ๆ

"ฉันไปส่งโคตรเหง้าเธอน่ะสิ!"

เฉียวอันยิ้มเหี้ยม ลุกขึ้นยืนเหยียบแป้นปั่นสามล้อ พุ่งตรงไปยังขาของหวังซูอวิ๋น หวังจะเหยียบทับไปให้ได้

"เฮ้ยๆ! แกจะทำอะไรน่ะ! จะฆ่าคนหรือไง!"

เมื่อหวังซูอวิ๋นเห็นเธอก้มหน้าก้มตาปั่นรถมาอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็รีบกลิ้งตัวลุกพรวดขึ้นมาจากพื้น

"สะใภ้รอง แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?"