บทที่ 4 เป็นหนี้ก็ต้องคืน ขาดไปแม้แต่สตางค์เดียวก็ไม่ได้

ไม่ใช่แค่เด็กทั้งสองคน หลิวหูอิงเองก็รู้สึกงุนงงไปหมด

สะใภ้รองวันนี้กินดินปืนมารึไง

ปากถึงได้รัวเป็นปืนกลขนาดนี้

“หยุดพูดกันให้หมด!” หลิวหูอิงคว้าพื้นรองเท้าขึ้นมาเคาะกับบันไดสองทีดังปังๆ

“เฉียวอัน ไก่ไม่กี่ตัวในบ้านนี้เจ้าสองเป็นคนซื้อมาก็จริง แต่แกอย่าลืมนะว่าแม่ลูกสามคนของแกมาเกาะกินเกาะอยู่อย่างเปล่าๆ ปลี้ๆ ที่นี่ตั้งสี่ปี ถ้าจะคิดบัญชีกันแบบนี้ แกติดหนี้พวกเราอยู่อีกไม่น้อยเลยนะ”

ทุกครั้งที่หลิวหูอิงพูดแบบนี้ เฉียวอันก็จะคอพับเป็นไก่ชนแพ้ศึก ลำพังเธอทำงานหาคะแนนแรงงานคนเดียว ไม่มีทางเลี้ยงลูกสองคนไหวอยู่แล้ว

อย่างที่โบราณว่าไว้ กินของเขาแล้วปากสั้น เธอจึงไม่เคยเงยหน้าอ้าปากในบ้านหลังนี้ได้เลย

แต่ตอนนี้ มีจดหมายฉบับนี้อยู่ในกระเป๋า เฉียวอันจะไปกลัวอะไรอีกล่ะ