เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 302 - ออกจากเขา นอกเทือกเขาฉางอวิ๋น เมืองเซียนปรากฏ
แสงอรุณยามเช้าตรู่สาดส่อง หมอกควันจางๆ ในแนวป่าของภูเขาฉางอวิ๋นค่อยๆ มลายหายไป
เมื่อคืนมีฝนเซียนตกลงมาชะล้างผืนป่า ชะล้างความวุ่นวายจนหมดสิ้น พรรณไม้ทั่วทั้งภูเขาจึงยิ่งเขียวชอุ่มโปร่งตา
ตรงปลายกิ่งใบมีหยาดน้ำค้างใสกระจ่างแขวนอยู่ หยาดน้ำแต่ละหยดล้วนแฝงไว้ด้วยไอเซียนอันบริสุทธิ์สายหนึ่ง ยามสะท้อนกับแสงตะวันอันอบอุ่นในยามเช้า ก็หักเหเป็นวงแสงเจ็ดสีหมุนเวียนงดงาม เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาอย่างยิ่ง
เยี่ยอู่ยีและเหยาเซียนจื่อเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านเส้นทางสายเปลี่ยวในหุบเขา ฝีเท้าผ่อนคลายมั่นคง
เหยาเซียนจื่อยกมือเรียวขึ้น ปลายนิ้วแตะผ่านใบไม้กว้างที่เขียวขจีดั่งมรกตแผ่วเบา
หยดน้ำค้างตรงปลายใบกลิ้งตกลงมา ทว่ายังมิทันตกถึงพื้น ก็สลายกลายเป็นไอหมอกสีขาวลอยอ้อยอิ่ง ก่อตัวเป็นกลุ่มเมฆไอเซียนขนาดย่อมในป่า อบอุ่นนุ่มนวลและยาวนาน