เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 301 - จินเซียน ไอปราณเซียนดั่งคลื่นสมุทร ทะลวงขอบเขตคู่
ส่วนลึกของภูเขาฉางอวิ๋น ไร้ร่องรอยผู้คนสัญจร
ที่แห่งนี้มีต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า กิ่งก้านคดเคี้ยวพาดประสาน ใบไม้หนาทึบบดบังแสงตะวันและความเคลื่อนไหวจากภายนอกจนสิ้น ภายในป่าเงียบสงัดลึกซึ้ง สัตว์ป่าดุร้ายมีอยู่น้อยยิ่งนัก นับเป็นสถานที่อันยอดเยี่ยมสำหรับการเร้นกายบำเพ็ญเพียร
เยี่ยอู่ยีพาเหยาเซียนจื่อมุ่งลึกเข้าไปในทิวเขา จนกระทั่งพบถ้ำธรรมชาติที่ซ่อนเร้นอย่างยิ่งแห่งหนึ่ง
ปากถ้ำถูกเถาวัลย์ไม่ทราบนามพันเกี่ยวหนาแน่น ใบเขียวชอุ่มปกคลุมร่องรอยทางเข้าไว้อย่างสมบูรณ์ หากมิได้ตรวจสอบในระยะประชิด ย่อมไม่มีทางล่วงรู้ได้เลยว่าสถานที่แห่งนี้ซ่อนถ้ำพำนักเอาไว้
เมื่อวกเปิดเถาวัลย์ก้าวเข้าไปภายใน กลับกว้างขวางโปร่งตา ราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง
ภายในถ้ำแห้งสะอาด ผนังหินอุ่นชุ่มชื้น ลึกลงไปใต้พิภพมีชีพจรดินปราณเซียนสายเล็กๆ ไหลรินอย่างช้าๆ