เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 - หลอมรวม วิถีการแพทย์โบราณและปัจจุบัน สองบันทึกรวมสู่สายธารหลัก
ดวงตะวันลอยสูง แสงแดดยามเช้าอันอบอุ่นสาดส่องทั่วลานเรือนไผ่ในหุบเขาเสินหนง หมอกบางในป่าสลายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความเขียวชอุ่มทั่วสารทิศ
เยี่ยอู่ยีและเหยาเซียนจื่อก้าวเดินกลับมาท่ามกลางแสงอรุณ ความวุ่นวายจากการลอบสำรวจเขตต้องห้ามและการรับสืบทอดวิชาตลอดทั้งคืนสิ้นสุดลงอย่างเงียบเชียบ
เมื่อทั้งสองก้าวมาถึงหน้าเรือนไผ่ พลันเห็นเงาร่างผอมบางของชายชราผู้หนึ่งยืนรออยู่อย่างสงบ
เจียงไป่เฉ่าในชุดยาวเรียบง่ายพลิ้วไหวตามสายลม เส้นผมและเคราขาวโพลน กลิ่นอายสง่างามและนุ่มนวล ดวงตาที่มองทะลุเรื่องราวทางโลกทอดมองมายังคนทั้งสองอย่างสงบ
ก่อนที่เยี่ยอู่ยีจะทันได้เอ่ยปาก เจียงไป่เฉ่าก็กล่าวขึ้นก่อน
"สหายตัวน้อยเยี่ยไม่กลับมาตลอดคืน ไม่ได้พักผ่อนทั้งคืน คาดว่าคงก้าวเข้าสู่เขตต้องห้ามสุสานร้อยพฤกษามาแล้วสินะ"