เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 - หม้อกระถางโบราณ สมบัติล้ำค่าแห่งการหลอมโอสถ ร้อยพฤกษาคืนสู่ต้นกำเนิด
ราตรีอันยาวนานสิ้นสุดลง แสงอรุณรุ่งสาดส่อง
แสงยามเช้าอันนุ่มนวลส่องทะลุผ่านใบไผ่เขียวซ้อนทับ กลายเป็นประกายสีทองละเอียด สาดส่องไปทั่วอาณาบริเวณเขตต้องห้ามสุสานร้อยพฤกษา
หลังจากผ่านพ้นความผันผวนและการชำระล้างด้วยการสืบทอดตลอดทั้งคืน ดินแดนต้องห้ามที่เคยเงียบสงัดดั่งสุสานโบราณ บัดนี้ได้สลัดกลิ่นอายอัปมงคลอันหนักอึ้งออกไป และแทนที่ด้วยพลังปราณอันแจ่มชัดสดใหม่อีกครั้ง
เยี่ยอู่ยีนั่งขัดสมาธิอย่างสงบนิ่งอยู่หน้าร่างอัฐิกระดูกหยกของหั่วหลงเจินเหริน สีหน้าเคร่งขรึมและเปี่ยมความเลื่อมใส
บนฝ่ามือของเขา หม้อกระถางสัมฤทธิ์โบราณขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่อย่างมั่นคง ลวดลายบนตัวหม้อเรียบง่ายและสงบนิ่ง ผ่านกาลเวลาหมื่นปีก็ยังคงอบอุ่นหนักแน่น แฝงกลิ่นอายเวิ้งว้างแห่งเทวศาสตราวุธสูงสุด