กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 - แน่วแน่! ใช้ตนเป็นเหยื่อ ล่ออสูรเข้าค่ายกล
เส้นทางลับทอดยาวลึกและคับแคบ พอให้คนสองคนเดินเคียงข้างกันได้เท่านั้น
หยดน้ำซึมผ่านผนังหินอันชื้นแฉะ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวดิน
เยี่ยอู่ยีและพวกพ้องถือคบเพลิง แสงไฟสีส้มแดงเต้นระริกในความมืด สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าและตื่นตระหนก
พวกเขารีบเร่งฝีเท้าไปข้างหน้าในอุโมงค์ลับ เสียงย่ำเท้า เสียงหอบหายใจ และเสียงไม้ปะทุจากคบเพลิงสอดประสานกัน เบื้องหลังแว่วเสียงคำรามของทหารอสูรและเสียงกรีดร้องของชาวบ้าน ทุกสุรเสียงประดุจมีดอาบยาพิษที่กรีดลึกลงกลางใจของเยี่ยอู่ยี
"ศิษย์พี่ พวกเราจะจากไปเช่นนี้จริงๆ หรือ"