กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 - ค่ายกลร้อยพฤกษา! หมื่นพฤกษาดั่งไพร่พล กักขังสะกดจอมมาร
ความมืดมิด ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด
เยี่ยอู่ยีรู้สึกราวกับตนเองลอยคว้างอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า ไร้ทิศทาง ไร้กาลเวลาที่ผันผ่าน
"ที่นี่คือที่ใดกัน"
เขาพยายามลืมตาขึ้น ทว่ากลับพบว่าตนเองไร้ซึ่งร่างกาย มีเพียงเศษเสี้ยวสมาธิหยั่งรู้อันแผ่วเบาสายหนึ่งที่ล่องลอยอยู่ในความเวิ้งว้าง
"ท่านราชาโอสถ ท่านราชาโอสถ"
แว่วเสียงคนเพรียกขาน น้ำเสียงคุ้นเคยระคนร้อนรน เป็นเฒ่าเฉิน หรือหลินหย่วน หรือว่าจะเป็นเวินซิน
"จะตายไม่ได้ ยังตายตอนนี้ไม่ได้"
เขากู่ร้องในใจ
"แม้ว่านตู๋เหลาจู่จะดับสูญ ทว่าพายุไอพยาบาทของเม็ดโอสถโยวหมิงยังไม่สงบ เฒ่าเฉินและหลินหย่วนยังตกอยู่ในอันตราย"