กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 - ตื่นตะลึง! คนใกล้ตายลุกขึ้นเดิน หมออ้าปากค้าง
ท่านหมอหวังยืนตะลึงงันอยู่กลางลานบ้าน อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง แม้แต่กล่องยาที่ร่วงหล่นลงพื้นก็ยังไม่รู้ตัว
เขาขยี้ตาอย่างแรง ซ้ำยังหยิกต้นขาของตนเองอย่างจัง เพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้ฝันไป ความเจ็บปวดบอกเขาว่า ทุกสิ่งตรงหน้าล้วนเป็นความจริง
ชายชราตรงหน้า คือเยี่ยฉืออย่างแท้จริง แม้รูปร่างจะยังผอมโซ แม้การก้าวเดินจะยังโซเซไปบ้าง ทว่ากำลังเดินด้วยตนเองอย่างแน่นอน ซ้ำยังมีใบหน้าเปล่งปลั่ง แววตากระจ่างใส จะยังมีเค้าลางของคนที่หายใจรวยริน ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายเหมือนเมื่อวานได้อย่างไร