เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ทำลายความเงียบสงบของค่ำคืนลง
เลือดสดอันร้อนระอุที่พร่ามัว สาดกระเซ็นเป็นเส้นโค้งงดงาม ย้อมท้องฟ้าราตรีจนกลายเป็นสีแดง
มุมปากที่ยกขึ้นของซินเหลียนแข็งค้าง ความเจ็บปวดรุนแรงในโพรงอกปะทุขึ้นมา เธอ้มมองอย่างเหม่อลอย ก็เห็นสีแดงฉานแผ่กระจายเป็นดอกไม้โลหิตอยู่บนอกเสื้อ
สายตาของเธอเลื่อนลอย เงยหน้ามองฮั่วเก้าอเวจีอย่างโง่งม
ทำไมกัน?
ปืนนัดนี้ไม่ได้เล็งไปที่คุณปู่ฮั่วหรอกหรือ?
แววตาของฮั่วเก้าอเวจีลึกล้ำ แต่สีหน้ากลับเรียบเฉย
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” คุณปู่ฮั่วหัวเราะร่า ใบหน้าของเขาเปี่ยมด้วยแสงแดงอันบ้าคลั่ง ก้นบึ้งดวงตามีแววดุดันของคนที่ก้าวผ่านภูเขาซากศพทะเลโลหิตมา “นังเด็กเมื่อวานซืน หลอกง่ายขนาดนี้เชียว”
เขาเดินตรงมาทางฮั่วเก้าอเวจี ใต้ฝ่าเท้าเหยียบผ่านลูกแก้วที่กำลังจะแตกกระจาย