กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“โฮก!” ใบหน้าเสี่ยวเฮยบิดเบี้ยว ดวงตาบนปลายเขี้ยวแหลมคมฉายประกายเย็นยะเยือก เขากวัดแกว่งเล็บยาวพุ่งเข้าโจมตีลำคอของโยวหมิง
คิ้วของโยวหมิงไม่ขยับ ดวงตาหงส์เรียวยาวตวัดขึ้น เผยแววตาเย็นชา
เขาเพียงยกมือขึ้น แล้วยื่นนิ้วมือออกมาหนึ่งนิ้ว จิ้มลงกลางหว่างคิ้วของเด็กหนุ่มเบา ๆ
เด็กหนุ่มผู้ดุร้ายราวหมาป่า พลันถูกตรึงไว้ราวกับถูกคว้าหนังหลังคอเอาไว้ คมเล็บแหลมอยู่ห่างจากลำคออันเปราะบางเพียงหนึ่งชุ่น ทว่ากลับไม่อาจแทงลงไปได้อีก
ใบหน้าของเสี่ยวเฮยบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ จากนั้นดวงตาสีแดงก็เริ่มกลับมาแจ่มใส “โฮก? โฮ...”
โยวหมิง: “อย่าส่งเสียง”
เสี่ยวเฮย: “...”
เขาทำได้เพียงส่งเสียงเบามาก ๆ อือ ๆ ๆ...
โยวหมิงแค่นเสียงเย็นชา “นิสัยหมาจริง ๆ”
ทันทีที่คำพูดนี้สิ้นสุดลง สีหน้าของเสี่ยวเฮยก็เปลี่ยนไปฉับพลัน รูม่านตาสีแดงฉานหดตัวลงดุจปลายเข็ม