กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
สมบัติชั้นยอดของฉัน แตะต้องเธอสิ?!
คำพูดแหลมคม เจตนาสังหารแผ่กระจายราวคลื่นทะเล ทีละระลอก ๆ จากร่างสูงใหญ่ของชายคนนั้น และจากกริชในมือเขาที่เปล่งแสงดำเย็นยะเยือก
ชั่วพริบตา ผู้บำเพ็ญทุกคนในที่นั้น พร้อมใจกันราวกับได้เห็นภูเขาศพและทะเลโลหิต นรกอสุรา
กระดูกขาวกองทับถม ทะเลโลหิตพลิกม้วน ฟ้าไม่ใช่ฟ้าอีกต่อไป ดินไม่ใช่ดินอีกต่อไป แต่เป็นสวนสำราญของความตาย เป็นบทเพลงรื่นเริงของผีร้าย
ปราณอำมหิตนั้น ช่างน่าสะพรึงถึงเพียงนี้
ไม่รู้ว่าสังหารสิ่งมีชีวิตไปมากเท่าใด ทำลายล้างเผ่าพันธุ์ไปมากเท่าใด ต้องสะสมมาพันปีหมื่นปีจึงจะได้บาปกรรมหนาแน่นเช่นนี้
ทุกคนมองกริชในมือหมิงอี สายตาก็เปลี่ยนไปในทันใด
นี่เป็นสมบัติเวทชนิดใดกัน หรือว่าจะเป็นอาวุธเทพ?
มิฉะนั้น เหตุใดเพียงแค่อานุภาพก็ทำให้ผู้คนหวาดสะพรึงได้ถึงเพียงนี้?
“ตู้ม ตู้ม ตู้ม” ฟ้าโกรธแล้ว กำลังคำรามลั่นและคำรามด้วยความพิโรธ