ตอนที่ 257 สมบัติชั้นยอดของฉัน ลองแตะต้องเธอดูสิ?!

ที่เรียกกันว่างามจนเมืองล่ม ก็ประมาณนี้เอง

ชุดที่เกิดจากกลีบกุหลาบอ่อนโยนรวมตัวกัน นิ้วทั้งสิบขาวผ่องราวไขมันหยกเย็น แหวกดอกไม้และพลิ้วผ่านท้องทะเล ปลายชายผ้าโปร่งบางปลิวไสว

นางเอนกายบนเตียงดอกกุหลาบสีชมพู งดงามเย้ายวนถึงขีดสุด ใบหน้างามล้ำเช่นนั้น มากไปสักนิดก็อ่อนหวานเกิน น้อยไปสักนิดก็จืดชืดเกิน ทุกอย่างพอเหมาะพอดีราวตวงมาแล้ว สีสันดอกไม้ใดก็เทียบไม่ถึงแววตาที่นางมองชั่วขณะหนึ่ง

พัดกลมถูกโบกเบา ๆ ขนตาสั่นระริก นางลืมตามองไปยังอวิ๋นอิ้น

ชายหนุ่มผู้ไม่เคยพบความงามล่มเมืองเช่นนี้ แค่มองแวบเดียวก็มโนจิตหลุดลอยยอมจำนน จิตตระหนักรู้จมเข้าสู่ภาพลวงตา หนีออกไม่ได้

บนใบหน้าเขาเผยสีแดงระเรื่อ ดวงตาว่างเปล่าเคลิ้มฝัน ลมหายใจรัวเร็ว ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย จิตตระหนักรู้เปิดโล่งไร้กำลังป้องกัน

“หิหิหิ…” เสียงหัวเราะไพเราะราวนกขมิ้นดังมาเป็นระยะ ไกลบ้างใกล้บ้าง

หญิงงามล้ำพลิกกายอย่างเกียจคร้าน ใช้พัดกลมบังหน้าครึ่งหนึ่ง แววตามองทุกคนที่อยู่ในที่นั้นอย่างลึกลับ

กลางอากาศ กุหลาบสีชมพูผลิดอกดวงใหญ่ ๆ รอบกายนาง จากดอกตูมจนบานสะพรั่ง ใช้สือเจียนเพียงชั่วกะพริบตา

เมื่อบานถึงสุดขีดก็งดงามเย้ายวน หน้าหวานอ่อนและกระดูกเย้ายวน ราวทะเลดอกไม้ในงานเลี้ยงสุดหรู!