เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ท่านพ่อ ดื่มน้ำน้ำนะ”
เจ้าก้อนแป้งน้อยควักแก้วน้ำเด็กสีชมพูออกมาจากท้องตุ๊กตากระต่าย จากนั้นเทน้ำวิญญาณลงไป เขย่งเท้ายกยื่นส่งถึงหน้าท่านพ่อ
ตัวเล็กกระจิดริด แหงนหัวฟูฟ่องขึ้นมอง ดวงตาโตฉ่ำวาวจนความน่ารักอบอุ่นละลายหัวใจคน
แววตาหมิงอีคลายความเย็นลงโดยไม่รู้ตัว เขาโน้มลงตามมือของถวนจื่อ คาบหลอดดื่มไปคำหนึ่งเป็นเชิง
ใครจะรู้ว่าเจ้าตัวน้อยไม่พอใจ ส่ายแก้วน้ำ พองแก้มกลมเหมือนซาลาเปาพูดว่า “ท่านพ่อต้องดื่มให้หมดเลย!”
หมิงอีก้มตัวอุ้มถวนจื่อมานั่งบนตัก “ท่านพ่อไม่เป็นอะไรจริง ๆ เด็กดีอย่าเปลี่ยนน้ำพุวิญญาณออกมาบ่อย ตอนนี้หนูยังไม่มีตบะ มันจะเผาผลาญแก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณของหนู”
เจ้าก้อนแป้งน้อยมองเขา ขนผมชี้ฟูเล็ก ๆ ขยับ “ท่านพ่อโกหก กวงกวงสีรุ้งบนมือท่านพ่อหายไปหมดแล้ว”
ผู้บำเพ็ญเทพยังไม่ถึงระยะสมบูรณ์ อีกทั้งถูกมรรคาสวรรค์กดข่ม แสงเทพห้าสีของหมิงอีจึงทนการเผาผลาญยาวนานไม่ได้จริง ๆ ดังนั้นทุกครั้งหลังออกฝึกประสบการณ์ เขาต้องใช้สือเจียนหลายร้อยปีจึงจะฟื้นฟูร่างกายได้ดี
หมิงอีปิดเจ้าก้อนแป้งน้อยไม่มิด ถอนหายใจทั้งหวานทั้งจนใจ ต้องตกลงกับเจ้าก้อนแป้งน้อยว่า ก่อนเปิดจุดชีพจรบำเพ็ญจะเปลี่ยนน้ำพุวิญญาณออกมาทุกวันไม่ได้ ร่างกายของลูกรักสำคัญกว่า
ถวนจื่อพยักหน้า ยังทำท่าจริงจังเกี่ยวก้อยกับท่านพ่อ สัญญาว่าจะเชื่อฟังอย่างว่าง่าย