ตอนที่ 246 พ่อ: หึ ให้ฉันเป็นตัวแทน?!

ในตำหนักเฉิงเอิน กลิ่นกำยานอำพันทะเลจาง ๆ ลอยวนออกมาจากปากนกกระเรียนสำริดคอยาวขาเดียว กลิ่นหอมบริสุทธิ์เรียบง่ายและยาวนาน ชโลมบรรยากาศทั่วทั้งโถงให้หนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย

ฮ่องเต้ประทับอยู่หลังโต๊ะมังกร พระหัตถ์ถือพู่กันชาด ทรงตรวจฎีกาที่กองพะเนินเทินทึกอย่างไม่ใส่ใจนัก

องค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพายืนอยู่ข้าง ๆ ก้มหน้าก้มตา ไม่พูดอะไร ดูเบื่อหน่ายอยู่บ้าง

ขันทีใหญ่ผู้จัดการใหญ่ฝูเต๋อชำเลืองมองทั้งสองแอบ ๆ แล้วค่อย ๆ ยื่นชาดอกเบญจมาศเส้นทองดับร้อนถวายฝ่าบาทถ้วยหนึ่ง

ฮ่องเต้จิบคำหนึ่ง แล้วชำเลืองมองฝูเต๋ออย่างมีความนัย

ฝูเต๋อยิ้มแหยสองที ถอยหลังออกไป ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูโถง

“ผัวะ” ฮ่องเต้โยนพู่กันชาดทิ้ง เสี่ยวเฮยหัวไวคนนี้รีบยื่นผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดให้ทันที

ฮ่องเต้เช็ดนิ้วมือเรียวยาวข้อกระดูกชัดอย่างใจเย็น ในที่สุดก็เอ่ยขึ้น “เด็กดีอายุครบสี่ขวบแล้ว ตื่นรู้สิ่งประจำกายของตัวเอง กฎเกณฑ์โลกใบเล็กนี้หย่อนเกินไป และเธอยังเอาสิ่งประจำกายออกมาแล้ว ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป”

เมื่อเอ่ยถึงพี่สาว เสี่ยวเฮยสะดุ้งเฮือก สีหน้าจริงจังขึ้นทันที

ฮ่องเต้โยนผ้าเช็ดหน้าทิ้ง “ฉันวางแผนจะพาเด็กดีออกไปก่อน แต่โลกใบเล็กนี้ก็ปล่อยไว้ไม่ได้”