กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เสี่ยวเฮยปิดกั้นตัวเอง!
เขาหมอบอยู่ข้างแปลงกล้า ย่อตัวเองเป็นก้อนกลมทั้งตัวมีปราณทมิฬหม่นหมองโอบล้อม ดูแล้วน่าสงสารมาก
ราชครูกู้เหลือบมองฮ่องเต้ เห็นฝ่าบาทหน้าไม่แดงหายใจไม่หอบเหมือนคนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็รู้สึกพูดไม่ถูกขึ้นมาทันที
เขาไม่มีนักศึกษาที่ไร้เดียงสาแบบนี้!
ถวนจื่อใจบริสุทธิ์ที่สุด ทนไม่ได้ที่สุดเมื่อเห็นใครเศร้าเสียใจต่อหน้า
เธอหมอบลงข้างน้องชาย ขยับเข้าไปทีละครึ่งก้าว ๆ: “เสี่ยวเฮยเฮย ไม่ร้องไห้นะ”
เธอพูดพลางยื่นมือน้อยอวบอิ่มไปแตะหางตาเสี่ยวเฮย
เสี่ยวเฮยเศร้าเกินไป!
“พี่สาว” เสียงของเขาฮือ ๆ เหมือนลูกหมาที่กระดูกเนื้อถูกแย่ง ฟ้าถล่มแล้ว “ต้นกล้าที่พี่สาวให้ผม มัน…มัน…มันหัก…กำลังจะตาย…”
ในฐานะเผ่าพันธุ์ชั่วร้ายนอกดินแดน ไม่เคยเป็นที่ชื่นชอบของสัตว์และพืช ยิ่งเลี้ยงพืชใดให้รอดไม่ได้