เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หนักอึ้งจนแทบขาดใจ ฮ่องเต้ถูกความรู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออกปลุกให้ตื่นขึ้น
เขาเบิกตากว้างทันที กระดูกทั้งร่างเบาหวิว ศีรษะเลื่อนลอย ราวกับปลดเปลื้องโรคภัยและพันธนาการเก่าแก่นับไม่ถ้วนปี ร่างกายกลับเบาสบายกว่าปกติมาก
แต่ที่กลางอกมีก้อนหนึ่งหนักอึ้ง กดจนเขาหายใจไม่ออก
ฮ่องเต้ฝืนลืมตา สายตากวาดลงต่ำ
ทันใดนั้น ทั้งตัวเขาก็เงียบงัน
บนตัวเขา ตรงอกและท้องน้อย มีเจ้าก้อนแป้งน้อยนอนแผ่หรา อ้าปากกรนเบา ๆ อยู่!
ใบหน้าน้อย ๆ ของถวนจื่อแนบอยู่กับอกท่านพ่อ เห็นน้ำลายใส ๆ ไหลย้อยจากมุมปาก
ชายเสื้อชั้นในสีขาวเปียกชุ่มเป็นบริเวณกว้าง เหนอะหนะติดผิว ฮ่องเต้รู้สึกแย่ไปทั้งตัว
ลูกกระเดือกกลืนสองครั้ง ฮ่องเต้เสียงแหบพร่า “เจ้า... เด็กดี?”
เจ้าก้อนแป้งน้อยไม่ตื่น นางพึมพำงึมงำ “น้ำ... ท่านพ่อดื่ม... ดื่มน้ำวิญญาณ...”