เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ยามเหมันต์เหน็บหนาวนับเก้าช่วง หิมะตกหนักโปรยปรายทั่วฟ้า
ชายหนุ่มร่างซูบผอมจนกระดูกไหปลาร้าเด่นชัด ก้าวเดินอย่างร้อนรนยิ่งนัก
ฉลองพระองค์มังกรสีทอง แขนเสื้อกว้างใหญ่ ลมหนาวหิมะพัดกรรโชก ฮ่องเต้ซูบผอมจนแม้แต่ฉลองพระองค์ก็แทบห้อยไม่ติดพระวรกาย
มงกุฎเก้ามังกรบนพระเศียรสั่นไหว พร้อมเกล็ดหิมะที่ปลิวปะปน พอพระองค์เงยหน้าขึ้น ดวงเนตรหงส์ดำสนิทก็จ้องเขม็งไปที่กำแพง
ขันทีผู้จัดการใหญ่ข้างพระวรกายยื่นมือไปประคอง “ฝ่าบาทระวังพ่ะย่ะค่ะ อากาศหนาวเกินไปแล้ว ต้องถนอมพระวรกายไว้ก่อน”
ฮ่องเต้ซึ่งมีพระชนม์เพียงยี่สิบแปดยี่สิบเก้าพรรษา พระหัตถ์ปัดแรงครั้งหนึ่ง ผลักขันทีคนสนิทไปข้างหนึ่ง
พระบาทย่ำอย่างโซซัดโซเซ ทรุดทรุดล้มล้มเหยียบอยู่บนหิมะที่ทับถม ตรงดิ่งไปยังที่กำแพงนั้น
เมื่อก้าวผ่านหน้าหญิงสาวที่หมอบคุกเข่าอยู่ พระองค์ก็มิได้หยุดฝีพระบาท
หญิงสาวในอาภรณ์พื้นสีดำปักลายซากุระสีชมพูแซมแดง แอบใช้มือปาดหน้าผากของตน เช็ดซ่อนไฝกวนอิมสีแดงสดกลางหว่างคิ้ว
ท่ามกลางลมหนาวหิมะอันหนาวเหน็บ เสียงไพเราะดั่งนกขมิ้นร้องก็ดังขึ้น “หม่อมฉันมู่ชิงหว่านคุกเข่าถวายบังคมฝ่าบาท ขอฝ่าบาททรงเกษมสำราญไม่มีที่สิ้นสุด หมื่นวาสนาสุขสวัสดิ์”