เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“มีชีวิตแล้ว!”
“มีชีวิตแล้ว! มีชีวิตแล้ว! มีชีวิตแล้ว!”
ผู้กำกับเฉินและจางหลี่ ทั้งสองมองเจียงหวยด้วยสีหน้าคลั่งไคล้และตื่นตะลึงเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียวกัน
ฉากที่เจียงหวยพุ่งเข้ามา คือการแสดงระยะปลายของพระเอก หลังจากความคิดเปลี่ยนไป จากลูกชายเพียงคนเดียวของขุนศึก กลับตัดสินใจทิ้งทุกสิ่งอย่างเด็ดเดี่ยว มุ่งสู่การปฏิวัติ ขึ้นสมรภูมิเข่นฆ่าศัตรูด้วยเลือดเนื้อ
ประธานเหยาแห่งซิงฮุยมือสั่น เขาไม่ชำนาญเรื่องฝีมือการแสดง แต่เมื่อครู่บรรยากาศของเจียงหวยแข็งกร้าวเกินไป
ธวัชหลากสีทิ่มเข้ามา เขากลับรู้สึกเหมือนลำคอของตนจะถูกเจียงหวยทิ่มทะลุ
ประธานเหยาซับเหงื่อเย็นบนหน้าผากไม่หยุด ใจเต้นแรงอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะสงบลง
ผู้กำกับเฉินและจางหลี่วิ่งไปข้างเจียงหวย ล้อมเขาไว้เดินวนไปมา
จางหลี่พูดอย่างร้อนรน “เจียงหวย ในที่สุดนายก็มาถึง”
บนหน้ายังมีเหงื่อของเจียงหวย แต่เขาพูดอย่างสุภาพ “ขอโทษ ระหว่างทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันนิดหน่อย”