ตอนที่ 148 ไม่โกรธนะ เหมิงเหมิงจุ๊บ ๆ ก็หายแล้ว

“วัคซีนไวรัสก็คือ—เลือดของเทพทวยเทพน้อย เลือดชีวิตของเธอ!”

พอคำนี้หลุดออกมา สายตาที่เร่าร้อนทั้งหมดก็พลันตกไปที่เจ้าก้อนแป้งน้อยผู้ไร้เดียงสา

เสี่ยวเหมิงเหมิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เธอบิดนิ้วมืออ้วนกลม แล้วยื่นแขนน้อยนุ่ม ๆ ไปหาพ่อ

เธอขอให้ซอมบี้ราชาศพอุ้ม “พ่ออุ้ม อุ้มหน่อย”

อิ๋งจ้านยังไม่ทันยื่นมือ อวี้ฉือเฟิงที่อยู่ใกล้ถวนจื่อที่สุดก็ยื่นมือไปกั้นโดยสัญชาตญาณ

บาทหลวงสีหน้าเปลี่ยนทันที เขารีบปกป้องถวนจื่อไว้ข้างหลัง แล้วเผชิญหน้ากับอวี้ฉือเฟิงอย่างระแวดระวัง

อวี้ฉือเฟิงได้สติ วางมือลงอย่างเหม่อลอย

สีหน้าเขากระดาก ดูเหมือนอยากอธิบาย แต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

สุดท้ายก็พูดแห้ง ๆ ว่า “ผมไม่ได้มีความหมายอื่น”

บาทหลวงสีหน้าเรียบเฉย สายตาเย็นชาของเขาค่อย ๆ เลื่อนจากตัวอวี้ฉือเฟิงไปยังใบหน้าคนอื่น