ตอนที่ 129 พอฉันโหดขึ้นมา แม้แต่ตัวเองก็ฆ่าไม่ยั้ง!

“เจ้าตัวน้อย ทำไมร้องไห้อีกแล้ว?”

เพียงประโยคเดียวนี้ ก็ทำให้ความพยายามกลั้นร้องไห้ของถวนจื่อพังทลายลงจนหมดสิ้น

แม้จะจำชายหนุ่มไม่ได้ แต่ความน้อยใจและความกลัวทั้งหมดก็มีทางระบายออก

เจ้าก้อนแป้งน้อยแหงนมองชายหนุ่มเช่นนั้น น้ำตาไหลราวน้ำท่วมที่เขื่อนแตก หลั่งไหลลงมาไม่หยุดจนไม่อาจห้ามได้

การร้องไห้ของเธอตอนนี้ต่างจากการร้องไห้เมื่อครู่ที่เห็นพ่อเลือดออกอย่างมาก

เธอร้องไห้โดยไม่มีเสียง เพียงน้ำตาไหลไม่หยุด ปากเล็ก ๆ อ้าไว้ ราวกับหายใจไม่ออก

จมูกเล็ก ๆ น่ารักเป็นสีชมพูระเรื่อ ดวงตาแดงก่ำ