ตอนที่ 122 ถุย พ่อที่เกาะเจ้าตัวน้อยกิน!

นครใต้ดินกว้างใหญ่เกินไปจนไม่รู้ทิศทาง ซอมบี้ราชาศพอาศัยสัญชาตญาณ พุ่งออกจากลานกว้างแล้วพาเจ้าก้อนแป้งน้อย หิ้วอวี้ฉือเฟิงวิ่งเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง

ซอมบี้คนดินไม่ตามมา แต่ตลอดทางที่ผ่านมา นอกตรอกอวี้ฉือเฟิงเห็นรูปปั้นคนดินตั้งอยู่มากมายแล้ว

เขากุมแขนที่บาดเจ็บ ไม่กล้าให้เลือดสดรั่วออกแม้แต่นิด

“ตุบ” ซอมบี้ราชาศพโยนคนลงพื้น หมุนตัวกอดเจ้าก้อนแป้งน้อยนั่งลงกับพื้น ปลายจมูกเย็น ๆ สูดกลิ่นนมจากตัวเธอ นัยน์ตาหงส์ดำแดง ๆ วาบด้วยความหิวโหย

เจ้าก้อนแป้งน้อยปล่อยให้พ่อกอด มีแต่เมื่อปลายจมูกพ่อถูจนเธอจั๊กจี้ เธอจึงยื่นมือเล็กดันหน้าพ่อ

โธ่เอ๊ย พ่อโง่ ๆ ติดเหมิงเหมิงเกินไปแล้ว

จริง ๆ … มีความสุขสุด ๆ ไปเลย!