กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หัวใจของความพินาศแทบแตกสลาย
ถวนจื่อจับมือเขาไว้ ดวงตาโตที่ขาวดำชัดเจนราวกับลูกกวางหลงทาง ทั้งกระวนกระวายและหวาดกลัว
เธอกำลังกังวล กังวลว่าพ่อจะไม่ต้องการเธออีก
เสียงน้อย ๆ นุ่มนวลของเด็กน้อยสั่นเครือ “เหมิงเหมิงจะเชื่อฟังมาก ๆ พ่ออย่าไปเลย”
แต่ร่างของความพินาศจางลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดมือของถวนจื่อก็ว่างเปล่า เธอแม้แต่จะกุมมือของความพินาศไว้ก็ทำไม่ได้
ถวนจื่อเบิกตากว้าง “พ่อ!”
ความพินาศย่อตัวลง สายตาอยู่ระดับเดียวกับถวนจื่อ บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มอ่อนโยน อย่างบอกไม่ถูกมีพละกำลังที่ทำให้ถวนจื่อสงบใจ
ความพินาศ: “เจ้าตัวน้อย พ่อจะไปที่ที่ลูกไปด้วยไม่ได้”
ถวนจื่ออ้าปากจะพูดอะไร ความพินาศชูนิ้วชี้ขึ้นแตะไว้ที่ริมฝีปากของเธอ